Kapritxorik ez! Maskotak ez gara pelutxeak

“Atea irekitzen duzula nabaritu, eta pozik egiten dut korrika zure bila; besarkatu egiten zaitut, agurtu, non egon zaren jakin nahi dut, zer egin duzun, norekin. Lasai nago elkarrekin gaudelako, ez zait bakarrik egotea gustatzen. Zuk zaintzen nauzu eta nik maite zaitut, bizia emango nuke zu salbatzeko”. (Lolo naiz, zure txakurtxoa).

Alaba izugarri maite duzunez, maskota bat oparituko diote Errege Magoek. Irakurri duzu etxeko animaliek haurren trebetasun sozialak, enpatia eta autoestimua hobetzen dituztela.

Agian ez duzu pentsatu txakurkume bat ez dela jostailu bat. Familiako kide berria da, eta zuen bizitzetan integratu aurretik, familia osoa txakurkumea paseatzeko, albaitariarengana eramateko eta hezteko erantzukizuna partekatzeko prest dagoen galdetu behar duzu.

Datu gisa, maskotak abandonatu egiten dira Gabonen ondoren. Zer pena! 5 minutuan behin, 3 animaliak galtzen dute etxea Espainian.

Eta bitxikeria gisa, arrainekin bizi diren pertsonak dira zoriontsuenak; txakurrekin bizi direnak, dibertigarrienak; katuekin bizi direnak mendekotasun eta sentikortasun handiagoa dute, eta narrastiak aukeratzen dituztenak independenteenak dira.

Maite ditugulako, zaindu eta babestu egin behar ditugu. Gure ardura dira, eta 15 edo 20 urtez, zortea badugu. Maskota-aseguruak gaixotasunak, istripuak, albaitaritza-gastuak, kirurgiak, larrialdiak eta heriotza estal ditzake. Aseguru batek maskotaren zaintza profesionala berma dezake, ezusteko ekonomikoak saihestuz.

Gogoratu animaliak adoptatzeko aukera ere badagoela, leku lasai bat emateko, behar duen denbora eta maitasuna emango dizkion familia bat.