“Ez ezkontza ez kantu, ez heriotza ez malko”

Ezkontzea erabaki genuenetik imajinatu genuen gure ezkontza: lekua, opariak, menua, festa, gonbidatuak. “Hainbeste?”, “Hainbeste, bai. Ez dut nahi egun berezi horretan inor faltatzerik”. Azken urtean, gure denbora eta dirua hura antolatzen inbertitu genituen; egun batean imajinatu genuena errealitate bihurtzen ari ginen. Beraz, nire herriko udaletxe zaharrean egin genuen erreserba. Lolo nire lagunaren aitak, bizitza guztian zinegotzi izandakoak eta hazten ikusi gintuenak ezkonduko gintuen. Hori zen erretiroa hartu aurretik egingo zuen azkena.

Aretoetako bat banketerako erreserbatu genuen; gero, lorategietara joango ginen, dantza egiteko. Ezkonbidaia bidaia ere kontratatu genuen, 10 egun Birmanian.

Martxoaren 14a iritsi zen, eta horrekin batera, konfinatuta egotera behartzen zuen alarma egoera. Covid-19a gu guztiak harrapatzen hasi zen, modu batera edo bestera. Gure ezkontza ez zen ospatu. Bi aukera genituen, bertan behera utzi edo atzeratu. Bertan behera uztea erabaki genuen, ez genekien noiz ospatu ahal izango genuen behar bezala. Eta zeremonia-maisurik gabe geratu ginen.

Charles Darwinek esan zuen “bizirik irauten duen espeziea aldaketara hobekien egokitzen dena da”. Egoera berrira egokitu behar da; ezeztatze-baldintzak malgutzea lortu genuen, seinalea itzuli ziguten, eta beste erreserba bat egiteko aukera eman ziguten; ireki dute dagoeneko… Catering zerbitzua bertan behera geratu zen. Profesionalekin lan egitea gustatzen zaigu, eta, horregatik, ezkonbidaia antolatu zigun bidaia agentzia arduratu zen ezeztatzeaz; txartelei dagokienez, urtebetean gastatu ahal izango ditugun “txartel” batzuk eman dizkigute. Hotelak ordaindutako dirua itzuli zigun, ezeztatze-kostu txiki batekin, baina. Eta gonbidatuentzako opariak aurrerago banatuko ditugu, ziur.

Orain, azkenean bizitza elkarrekin ospatu ahal izatea besterik ez dugu espero.